| Saga |
|
There are no translations available.
Fyrstu greinarnar eru úr smiðju Laufeyjar Steingrímsdóttur, Guðrúnar Hallgrímsdóttur, Guðmundar Guðmundssonar og Guðmundar Jónssonar sem öll eru stjórnarmenn í félaginu Matur-saga-menning. |
There are no translations available. Úr Íslenskri matarhefð eftir Hallgerði Gísladóttur Gömul prédikun Búrkonan tekur mjólkina, og lætur hana í strokkinn, ber hana, lemur hana og skekur hana með sinni bullu. Síðan skilur hún hið æðra frá hinu óæðra, nefnilega smjörið frá áfunum hellir hún í sáinn, en smjörið lætur hún upp á sína búrhillu. Eins fer guð með oss. Hann ber oss, lemur oss og skekur oss með sinni himnesku krossbullu. Síðan skilur hann hið æðra frá hinu óæðra, nefnilega sálina frá líkamanum. Líkamann leggur hann í gröfina, en sálinni lyftir hann uppá sína himnesku búrhillu. |
There are no translations available. Úr Íslenskri matarhefð eftir Hallgerði Gísladóttur Ýmiss konar þjóðtrú tengdist sviðaáti. Eyru mátti eta en ekki mörk og sagt var að sá sem æti mörk yrði sauðaþjófur. Margt af þessu tengdist óléttu eins og fleiri matarkreddur. Þungaðar konur máttu til dæmis ekki eta gómfillu úr sviðum því þá varð barnið þeirra holgóma. Ekki máttu þær eta broddsviðið nema segja um leið: ,,Það verður ekki loðið það sem ég geng með." Annars máttu þær búast við að á barninu yrði loðinn blettur. |
There are no translations available. Úr Íslenskri matarhefð eftir Hallgerði Gísladóttur Algengt var í Rangársýslu að búa til garnaost úr görnum ungkálfa og nokkur dæmi voru einnig um það af Vesturlandi. Garnirnar voru þá ristar og hreinsaðar, saltaðar lítillega og oftast og oftast soðnar í vömbinni. Þá var osturinn fergður og borðaður sneiddur, venjulega heitur, en einnig tíðkaðist að súrsa hann. Sumir veltu görnunum upp úr hveiti eða rúgmjöli áður en þær voru soðnar, eða söxuðu þær út í mjölþykkni |
Hér birtast fróðlegar greinar um íslenskan mat og matarmenningu.